Ken Lee, tulibu dibu douchoo

Dzięki braku znajmości języków, jednak można zrobić zawrotną karierę, co widać na załączonym obrazku

Teksty piszę, może nie tak systematycznie jak kiedyś, bo nie mam chyba motywacji, ale piszę. Wielu z Was stwierdzi, że trzeba odejść – uwierzcie, próbowałem, ale nie jest to takie proste, za bardzo zżyłem się z tymi ludźmi. Poprostu nie potrafię…

Znajomi często pytają mnie, czy dalej tam pracuję, ile zarabiam etc. I wtedy mnie zatyka, bo co mam powiedzieć, że pracuję – skłamię, że „wolontariuję” również skłamię, że nic nie zarabiam, że pracuję non-profit, dziwią się. I cóż na to poradzić, co zrobić z tym feralnym zatrudnieniem, a raczej jego brakiem, chociaż powinienem napisać formą pośrednią? Walczyć o swoje, odejść, a może dalej czekać, a nóż widelec się doczekam?

Pozdrawiam

Zbereźnego, bo się domaga ))

że gacie zgubiłem w miejskim klozecie.

Chodziłem, szukałem, nawet i łkałem,

bo przecież ja sam te gacie utkałem.

Były koloru kolorowego,

nawet takiego Palikotowego.

Gacie, me gacie, gdzieście się podziały?

Za wami me dzieci będą płakały…

Byłyście ze mną zawsze i wszędzie,

kto mi następne tak piękne uprzędzie?

Lament mój nie zna już chyba granic,

nie oddałbym was napewno za nic.

Nagle eureka! Gacie nie w kiblu,

toć ja na zadku swym je wziąż mam,

a nad ich brakiem tak ubolewam. 

W odwecie takim zabiegom powstał serwis do.org.pl. Serwis założyła grupa -jak się sami określają – banitów, którzy ideę DO rozumieją prawidłowo i starają się stworzyć prawdziwie obywatelskie medium, serwis za którym nie stoją żadne firmy, pieniądze, serwis któremu przyświeca cel DO.

Więcej nt. DOORGA znajdziesz tu

Profesor (z łac. professor) – tytuł naukowy nadawany samodzielnym pracownikom naukowym lub tytuł zwyczajowy honorowy nadawany nauczycielom szkolnictwa podstawowego, gimnazjalnego oraz ponadgimnazjalnego, a także stanowisko nauczycieli akademickich.

za: Wikipedia  

Jak widzimy pozwólcie, ze tak napiszę – profesorski tytuł, należy się pracownikom naukowym, jest on także tytułem przyznawanym nauczycielom szkół róznego szczebla. Skąd więc w szkołach średnich tylu samozwańczych profesorów? Tu z pomocą także przychodzi nam niezawodna Wikipedia:

W Polsce w szkołach średnich, zwłaszcza w liceach ogólnokształcących tradycyjnie nazywa się wszystkich nauczycieli profesorami^{[potrzebne źródło]}, choć formalnie posiadają oni zwykle tytuł zawodowy magistra.

Zwyczajowo się tak robi, ale po co? Czemu mają służyć tego typu zabiegi? Podniesieniu ego belfra? Chyba tak, bo i po cóż innego…

-Panie profesorze!; -Pani Profesor! – tego typu zwroty uczniowie większości polskich szkół ponadgimnazjalnych stosaują wobec swoich pedagogów i tu nie ma różnicy, czy jest to doświadczony nauczyciel z wieloletnim stażem, czy zwykła praktykantka… Profesorstwo…

Osobiście znam wielu nauczycieli, czy prywatnie, czy służbowo, żaden z nich nie wymaga od uczniów zwracania się per ‘profesorze’.  Choć znam przypadki wielkiego oburzenia się na ucznia przez zwrot „proszę pani” „proszę pana” – widocznie niektórczy nauczyciele wstydzą się swojej płci – a już nie daj Boże „pani magister” „panie magistrze”, bo to chyba największe faux pas, jakie może popełnić uczeń wobec nauczyciela… Nie chcą być magistrami, to po kiego groma się na nich kształcili? Po kiego czorta wyimaginowanej profesury się domagają?

Zwyczaj – okej, od dziś wprowadzam nowy – proszę zwracać się do mnie tylko i wyłącznie – szanowny panie profesorze honoris cousa doktorze habilitowany.

Z głębokim poważaniem

Szanowny Pan Profesor Honoris Cousa

Doktor Habilitowany etc, etc.

Dominik Parzych 

P.S. Gwoli wyjaśnienia może być doktor honoris cousa, a nie profesor, ale to mój tytuł i mój świat

Sprawdź się w Narodowym Teście z Języka Polskiego. 11 zadań, 30 minut. Pytania z pozoru proste… a jednak Rozwiazanie zajęło mi trochę ponad 5 minut, czas może i niezły, ale wynik – 63%.

Zapraszam do sparwdzenia swojej wiedzy.

Test możecie rozwiazać TU!

A propos picia, tu chciałbym się na moment zatrzymać. Wielka Sobota, czy jakoś tak, godzina 21, Spychowo. Jestem ze znajomymi na spacerze, bo wszak do „kościelnych” nie należymy. Wydawaćby się mogło, że wieś pusta będzie, ale gdzie… Na amfiteatrze gremialnie piją, zaś pewnie narzeczeństwo idzie – on nawalony rzec można w trzy dupy, ona trochę mniej. Nagle słychać krzyk „Nie chcę z Tobą być chuju. Złodzieju oddawaj moje 140 zł” i słychać szczęk rozbijanej butelki. Myślimy, pewnie rzuciła w niego i butelka rozbiła się o chodnik… Po kilkunastu minutach wracamy do domu. Butelka rozbita leży, kilka metrów dalej pod apteką siedzi wcześniej wspomniany „chuj i złodziej”, głowa rozbita, na czole piękny ślad po butelce. – myślę sobie, to się nazywa świętowanie.